Saturday, December 10, 2016

3rd SUNDAY OF ADVENT A



NO OTHER JOY

Dan Brown’s novel The Da Vinci Code insists that a da Vinci painting of the baby Jesus and the baby John the Baptist caused a great controversy because it showed John blessing Jesus, instead of the other way around. How twisted is the attempt of this novel to re-define the relationship between the Lord Jesus and his cousin, especially as we read today’s gospel on the true nature of John’s sentiments towards Jesus.

In the gospel, John was in prison and he sends people to Jesus to verify whether Jesus was truly the Messiah. In his heart John knew the answer. He was the one who pointed to Jesus as the Lamb of God who takes away all sin. He was the one who baptized Jesus in the Jordan and ushered the way to Jesus’ public ministry. Later on, he would die for Jesus, since his mission of introducing him to the world was now fulfilled.

John was not superior to Jesus even if he were born earlier. John was not superior even if he came ahead of him in the public scene. John never felt he was in any way more famous, more influential, or more powerful than Jesus since he himself confessed that he was not worthy to untie the sandals of the Lord.

The joy of John’s heart was Jesus himself. It was his great joy to become part of his cousin’s (now his Master) mission to proclaim the Kingdom. In prison, and sensing his approaching death, John wanted to hear from Jesus again, a confirmation that he was really the Messiah. The gospel did not recount how John received the reply of Jesus. But it must have been with overflowing joy!

As Christmas approaches, let us remind ourselves that there is no other joy in life than to encounter Jesus, to receive him in our hearts and to live with him at every moment. John loved the Lord but this did not mean that he was spared from trials and tribulations in life. He did suffer much, but his hope was greater than his suffering because his heart was filled with the joy of knowing that the Messiah has come into the world.

Like John, we may find ourselves in difficult situations before Christmas. Let us not allow anything to take away our joy. Instead, let us reach out to him and beg to hear from him the confirmation that he loves us and that he is personally concerned about everything that happens to us. There is no other joy than to know you, Jesus!



IKATLONG LINGGO NG ADBIYENTO A



WALANG IBANG KAGALAKAN

Ayon sa nobelang The Da Vinci Code, isang painting daw ni da Vinci ang naging kontrobersyal dahil ipinakita dito na nakaluhod ang Batang Hesus sa harap ng Batang Juan Bautista. Binabasbasan pa ni Juan si Hesus, na hindi tulad ng ating inaasahan. Alam nating tila napakamali yata ang interpretasyong ito lalo na kung makikita natin ang tunay na damdamin ni Juan tungkol sa Panginoong Hesus.

Sa Mabuting Balita, nasa kulungan si Juan at nagpadala siya ng mga tao upang tanungin si Hesus kung siya nga ba ang Mesiyas. Sa puso ni Juan, alam na niya ang sagot. Siya ang nagturo sa mga tao na si Hesus ang Kordero ng Diyos. Siya ang nagbinyag kay Hesus sa Jordan. Siya din ang unang namatay para sa misyon ni Hesus.

Hindi mas mataas si Juan kahit mas una siyang isinilang. Hindi siya mas mataas dahil nauna siyang nangaral sa madla. Kailanman, hindi naramdaman ni Juan na mas popular, makapangyarihan o ma-impluwensya siya kay Hesus. Dama niyang hindi nga siya karapat-dapat magkalag ng tali ng sandalyas ng Panginoon.

Ang galak sa puso ni Juan ay walang iba kundi ang Panginoong Hesukristo. Laking galak niyang maging bahagi ng misyon ng Mesiyas. Sa kulungan, bago mamatay, nasi lamang ni Juan na marinig muli kay Hesus na siya nga ang hinihintay ng lahat. Hindi binanggit kung paano tinanggap ni Juan ang mensahe ni Hesus. Pero tiyak tayong napuno siya ng nag-uumapaw na kagalakan!

Habang papalapit ang Pasko, alalahanin nating walang ibang kagalakan sa buhay maliban ang makatagpo si Hesus, tanggapin siya sa ating puso at mamuhay kapiling niya sa lahat ng sandali. Mahal ni Juan ang Panginoon pero hindi siya naligtas sa mga pagsubok at paghihirap. Nagdusa siyang lubos pero mas lalong tumindi ang pag-asa sa kanyang puso dahil alam niyang narito na ang Mesiyas sa daigdig.

Tulad ni Juan, minsan natatagpuan natin ang ating sarili sa gitna ng pagsubok kahit malapit na ang Pasko. Huwag nating hayaang nakawin ang ating kagalakan. Sa halip, patuloy na makipag-ugnayan sa Panginoon at makinig sa kanyang pahayag na mahal niya tayo at hindi kailanman pababayaan. Wala akong ibang galak, maliban sa makilala ka Panginoong Hesus!

Friday, December 9, 2016

KILALANIN SI HESUS part 1

-->
SA TULONG NG MGA “SALAYSAY NG PAGKABATA”

(INFANCY NARRATIVES)



1. SINO ANG MGA NAGSULAT TUNGKOL SA PAGSILANG AT PAGKABATA NI HESUS?



DALAWA LAMANG ANG NAGSULAT TUNGKOL DITO – SINA MATEO AT LUKAS, SA KANILANG EBANGHELYO O MABUTING BALITA



2. PAANO SINIMULAN ANG IBANG EBANGHELYO?



SI MARCOS AY NAGSIMULA SA BINYAG NI HESUS SA JORDAN. SI SAN JUAN NAMAN NAGSIMULA SA VERBO, O ANG SALITA NG DIYOS MULA PA SA PAGLIKHA NG DAIGDIG. PAREHO SILANG HINDI NAGING INTERESADO SA UGAT NG PAMILYA NI HESUS SA LUPA.



3. BAKIT NAGSULAT SINA MATEO AT LUKAS TUNGKOL SA PAGLILIHI, PAGSILANG AT PAGKABATA NI HESUS?



UNA AY MAAARING PAGKA-INTERES LAMANG O CURIOSITY. SAAN NGA BA NAGMULA ITONG SI HESUS NA SINASABING ANAK NG DIYOS?



PERO HINDI SAPAT NA INTERESADO LAMANG SILA. DAPAT ANG KANILANG ISINULAT AY TUGMA SA “MABUTING BALITA” NA KANILANG PAHAYAG SA LAHAT. MAYROONG KAHULUGANG AT KAHALAGAHANG RELIHYOSO ANG MGA “SALAYSAY NG PAGKABATA”.



MAY MGA PAGKAKAIBA ANG MGA KUWENTO NG DALAWANG MANUNULAT NG EBANGHELYO, PERO NAGKAKAISA SILA SA MENSAHENG DULOT NG PAGSILANG AT PAGKABATA NI HESUS. (itutuloy)


Thursday, December 1, 2016

IKALAWANG LINGGO NG ADBIYENTO A

-->
ANG DIYOS NG PAG-ASA



Ang katangian ng Adbiyento ay pag-asa, ito ang panahon ng pag-asa. Hindi masyadong halata di ba? Kasi mahilig tayong lumundag agad sa diwa ng Pasko dahil sa materyalismong nasa paligid natin. Pero, ang Salita ng Diyos ay walang sawa sa pagpapa-alala na dapat nating isabuhay ang pag-asa sa ating puso.



Ano ba ang pag-asa? Siguro madaling maunawaan kung sasabihing, ito ay paghihintay sa “wala pa.” Darating ito, sa malao’t madali, pero wala pa ito ngayon. Pero nakatutok na ang puso natin sa ating hinihintay. “Umaasa akong mananalo din ako sa lotto. Makapag-aasawa din ako. Ga-graduate din ako. Mababayaran ko lahat ang utang ko.”



Pagtuunan natin ang ikalawang pagbasa, Rom 15: 4-9 kung saan paliwanag ni San Pablo na intensyon ng Diyos na “magpatuloy tayo sa pag-asa.” Darating ang pag-asa kung pakikinggan natin ang “tiyaga at kaaliwan” na galing sa mga Salita ng Diyos. Sa katunayan, may bagong pangalan ang Diyos ayon kay Pablo: “ang Diyos ng tiyaga at kaaliwan.” Bago ito sa akin.



Diyos ng tiyaga. Ang tiyaga ay pagtitiis sa gitna ng paghihirap, pagtanggap sa araw-araw na sakripisyo, pagpapatuloy sa harap ng pagsubok. Diyos ng kaaliwan. Hinihikayat niya tayo sa gitna ng pakikipagbuno natin. Ibinubulong niya sa atin ang kanyang Salita sa Kasulatan para makalakad tayong matatag anuman ang sapitin natin sa buhay.



Ngayon, ang laki ng problema ng mundo. Sa halip na tiyaga, marami tuloy ang sumusuko na. Sa halip na kaaliwan, marami ang nahuhulog sa siphayo at kalungkutan. Kaya nga narito ang Adbiyento para pagtibayin na narito na ang Panginoon, dumarating at malapit na! Sa Ebanghelyo, Mt 3:1-12, ito ang sigaw ni Juan Bautista. Narito na ang Mesiyas at dala niya ang Espiritu Santo at ang apoy ng pagmamahal galing sa Ama. Huwag mawalan ng pag-asa! Huwag panghinaan ng loob!



Isang kaibigan ko ang matagal nang may kanser at sabi niya, hirap na siya, pagod na at stressed na talaga. May bagong bukol na naman at bagong operasyon. Pero sabi din niya, sa kabila niyon, ang puso niya ay matatag, kasi umaasa siya hindi sa kanyang sarili kundi kay Hesus. Tulad niya, huwag nawa nating pansinin ang mga balakid ng buhay, kundi kumapit lamang sa “Diyos ng tiyaga at kaaliwan.”




2nd SUNDAY OF ADVENT A

-->
GOD OF HOPE



The distinguishing mark of Advent is hope; this is the season of hope. It may not be too obvious with all the “immediate” jump into the Christmas spirit, given the materialism that overrides the season. Nevertheless, the Word of God reminds us that as we wait for the Lord, we exercise the hope in our hearts.



What is hope? I think we can simply say it is like waiting for the “not yet.” We know that something will happen, sooner or later, but for now it is not yet. Still, we put our hearts into this thing we await. “I hope to win the lotto megaprize. I hope to marry my sweetheart. I hope to graduate this year. I hope to pay my debts.”



Let us focus on the second reading, Romans 15: 4-9, where Paul explains that God intends that “we might have hope.” We can obtain this sense of hope if we practice endurance and if we listen to the encouragement of Scriptures. In fact, and this is interesting, Paul introduces a new title of God – “the God of endurance and encouragement.” This is my first time to notice this.



God is the God of endurance. Endurance is patience in suffering, acceptance of daily sacrifices, persistence in the midst of trials. God is the God of encouragement. He cheers us on while we fight the battles of life. He speaks to us his Word in Scriptures so that we may walk in confidence whatever life may throw at us.



Today, we have a big problem in the world. Instead of endurance, many people simply give up when trials come. Instead of encouragement, we give in to despair when we cannot see the light. That is why Advent comes each year to assure us that the Lord is coming, he is near! In the Gospel, Mt 3: 1-12 the Baptist proclaims that the Messiah is at the doorsteps. And he brings with him power from the Holy Spirit and the fire of love from the Father. We need not lose heart! We must be full of hope!



A friend told me how after many years of battling cancer, she is now tired, stressed and weary. A new growth was found in her body and another surgery was scheduled. And yet, she also expressed that though her body is distressed, her heart is strong because she continues to hope in Jesus. Like her, may we not listen to the negative reports of life, but adhere only to the God of endurance and encouragement who is with us always!




Wednesday, November 30, 2016

FOR ADVENT AND SIMBANG GABI RESOURCE!




AVAILABLE NOW AT ANY ST PAULS BOOKSTORES!






AND FOR SUNDAYS OF YEAR A






Friday, November 25, 2016

UNANG LINGGO NG ADBIYENTO, A


PANAHON NG PAGBABAGO

 “Darating na ang pagbabago.” Iyan ang pangakong pinanghawakan ng marami noong nakaraang eleksyon. Gusto natin ng pagbabago kaya marami ang naloko. Ano ba ang nagbago? Wala nang traffic sa Edsa? Hindi na nasisira ang MRT? Wala nang patayan at krimen? Ang mabilis magbago ngayon ay ang kahulugan ng mga salita: Ito ang sabi ko… a, hindi pala ganun… e, hindi iyon ang ibig kong sabihin.

May pangarap na pagbabago ang Diyos para sa kanyang bayan. Habang nag-aanyaya siyang lumapit sa kanya (Is 2: 1-5) nangangako siyang tuturuan niya tayo ng wasto. Ang Salita niya ay malinaw at tapat, tunay na gabay sa pamumuhay na ganap. Pag natuto sa Salita ng Diyos, darating ang pagbabago. Nanaisin ng mga tao ang kapayapaan higit sa digmaan, ang liwanag higit sa kadiliman. Ang pagbabago ay darating, una, sa tulong ng Diyos.

Si San Pablo (Rom 13: 11-14) rin ay may pahayag na pagbabago. Darating ang kaligtasan ng Diyos para sa kanyang mga minamahal. Ang pagkakatulog ay magbibigay-daan sa pagkagising. Ang liwanag ang hahalili sa kadiliman. Ang masamang kilos ay mapapalitan ng kabutihan. Subalit bago ang lahat ng ito, kailangang magbago ang puso, ang kalooban ng tao, para tunay niyang mayakap ang kaloob ng Diyos. Dapat munang “isuot ng bawat isa ang Panginoong Hesukristo.” Ang pagbabago ay darating kung bubuksan natin ang ating sarili para dito.

Ngayong Adbiyento, muli tayong naghahanda sa pagdating ng Panginoon. Hindi natin maiwawaksi ang pananabik para sa Paskong darating, dahil nasa palibot natin ang mga paalala nito. Pero hingin muna natin na maging “gising” at maging handa, upang ang pakikipagtagpo natin sa Panginoon ay tunay na maging mabunga at magbigay ng tunay na pagbabago. Anyayahan natin ang Diyos na pukawin tayong magbago. Pero unti-unti buksan din natin ang ating sarili sa anumang mabuting pagbabago.