Tuesday, July 19, 2016

IKA-17 LINGGO NG KARANIWANG PANAHON K

-->
PANALANGIN NA MARUBDOB





Sa Mabuting Balita ngayon (Lk 11), sinasariwa na nagbigay ang Panginoong Hesus ng dalawang mahahalagang aral. Una, ang napakagandang panalangin, “Ama Namin,” na mas maikli kaysa sa kay San Mateo. At ang ikalawa ay ang pananaw tungkol sa panalangin (v. 8).



Lumaki ang mga Katoliko kapiling ang Ama Namin. Simula sa kuna noong sanggol pa, hanggang sa bawat Misa, klase ng katesismo at turo ng mga nakatatanda, nandun na ang dasal na ito. Kung madasalin ka, tiyak kahit minsan sa isang araw, dinadasal mo ito. Maraming tao ang paborito ang dasal na ito.



Nang magkasakit si Francisco Ferro, inutusan niya ang kanyang mga anak na isulat ang Ama Namin sa manila paper sa wikang Tagalog. Ipinaskil nila ito sa pader ng kuwarto niya upang lagi niyang mabasa at madasal ang panalanging natutunan niya mula sa kanyang ina sa tuwing makakaramdam siya ng sakit ng katawan.



Pero nagturo din ang Panginoon ng tamang pananaw sa pagdarasal ng Ama Namin at anumang panalangin. At ito ay ang pagsisikap o pagpupunyagi. Nais niya ang kanyang mga alagad na manalanging tuloy-tuloy, hindi napapagod, hindi sumusuko.



Bakit mahalaga ang pagsisikap magdasal? Alam naman ng Diyos ang bawat nating kailangan. Nakikita niya ang kaibuturan ng puso. Pero ang pagiging masikap sa dasal ay nagdadala sa atin ng tiwala sa Ama, pag-asa sa kanyang kabutihan, at pagsandal sa kanyang biyaya at pangangalaga.



Hindi lahat ng dasal ay ibinibigay agad. Hindi rin ibinibigay lagi sa paraang inaasahan natin. Nais ng Panginoong Hesus na magpatuloy sa pagdarasal kahit wala pa tayong nakikitang resulta. Ang pagsusumikap ay nagtuturo sa atin na manalig na malapit nang dumating ang tugon. Sa tulong nito, naihahanda rin ang ating puso sa biyayang masaganang tatanggapin natin.



Lagi tayong magdasal sa Amang nasa langit, na may tiwala ng isang bata, pagsisikap ng isang mahirap, at lakas ng loob ng isang nananalig na malapit na ang sagot niya.


17TH SUNDAY IN ORDINARY TIME C

-->
PRAYING WITH FERVOR





Our gospel today (Lk 11) recounts Jesus giving his disciples two valuable lessons for their spiritual life.  The first is this beautiful prayer, “Our Father,” which is shorter than the version of St. Matthew’s gospel.  And the second is the attitude or disposition that should accompany prayer (v. 8).



Catholics grow up with the Lord’s prayer on their lips. You absorb this prayer from the crib, at every Mass, religion class, and lessons from your elders. If you later on develop the habit of praying, you recite this prayer at least once a day. Indeed for many people, the Lord’s prayer is the favorite and most important prayer.



When the late Francisco Ferro was on his sick bed, he asked his family to write in big letters the words of the Lord’s Prayer in Tagalog on manila paper. He instructed them to post the prayer on the wall of his room where he could recite the prayer he learned from his mother everytime he was in pain.


But the Lord also taught us the proper attitude to go with the words of prayer, whether this one or any other. And this is the attitude of persistence. He wanted his disciples to pray continuously, without getting weary, without giving up.



Why is persistence in prayer important? God knows what we need. Indeed he can see through our heart of hearts. But to keep on praying develops within us trust in the Father, hope in his goodness, and reliance on his grace and protection.



Not all prayer is answered at once. Not all prayer is granted in the way we expect. The Lord Jesus wants us to continue believing even if we cannot see the results yet. Persistence teaches us to believe that help is on the way. Persistence allows our hearts to get prepared for the blessings that will soon come in abundance.



Let us always pray to our dear Father in heaven, with the trust of a child, the persistence of the needy, and the confidence of one who knows the blessing is soon to come.


Wednesday, July 13, 2016

IKA-16 NA LINGGO SA KARANIWANG PANAHON K

-->
KARIBAL O KATOTOHANAN?





Tila kwento ng mag-karibal ang salaysay ng Mabuting Balita ukol kay Marta at Maria (Lk. 10). Kapwa nais ng magkapatid na ipakita kay Hesus ang kanilang pagtanggap sa kanilang tahanan. Mahal ni Hesus ang pamilyang ito at lagi siyang dumadalaw dito upang magpahinga kapag napapagod.



Ang dali nating husgahan si Marta na para bang nagpakita lang siya ng mababaw na pagtanggap sa Panginoon. Abala sa pagkain at inumin, ginawa ni Marta ang lahat upang tugunan ang kailangan ng isang gutom at pagod na panauhin. Pero tiyak, ang pagiging abala ni Marta ay bunga ng kanyang malalim na pagmamahal sa Panginoon. Hindi siya mag-aabala nang ganito kung kung hindi mahalaga sa kanya si Hesus. At tiyak na natuwa si Hesus sa kilos ni Marta. Gusto lamang ng Panginoon na sa bandang huli, matuto si Marta na maging mas kumportable at panatag sa kanyang presensya at hindi lamang sa pagka-abala.



Madali din nating purihin si Maria bilang ang tunay na nagbigay ng malalim na pagtanggap sa Panginoon. Ang kakulangan niya sa kusina ay pinunan niya ng pagiging handa at malaya sa pakikinig sa mga aral at kuwento ng isang kaibigang dumalaw. Mahal niya si Hesus at walang iba pang mas mahalaga kundi ang masdan ang kanyang mukha. Natuwa ang Panginoon sa presensya, pakikisama at panahon na ibinigay ni Maria sa kanya.



Sa halip na tingnan na magkaribal ang magkapatid, tingnan natin sila bilang salamin ng katotohanan ng ating buhay. Tayo din ay iba-iba kung magpakita ng pagmamamahal. Ang kilos ng magkapatid ay salamin ng sarili nating kilos sa pagpapahayag ng pag-ibig sa Diyos at sa kapwa.



May mga tao, na hindi mahilig magsalita o yumakap, pero sa aksyon naman idinadaan ang pag-ibig. Maraming mga magulang ang tahimik pero buong maghapong nagtatrabaho sa bukid o sa lansangan upang pakanin at pag-aralin ang mga anak. May mga anak na hindi laging nakakapit sa magulang pero masayang tumutulong sa gawaing bahay o negosyo upang mabawasan ang hirap ng magulang. Maraming Pilipino ang nasa malayong lugar at hindi laging kayakap o kakuwentuhan ang mga pamilya pero ang kanilang mga pawis at paghihirap ay higit pa.



Meron din namang mga tao na mas sanay magpahayag ng pagmamahal. Madali sa kanila ang magsalita ng kanilang damdamin. Madali sa kanila ang ipadama ang kanilang pagiging malapit, mapagkalinga at mapag-suporta. Kaya nilang mag-alaga ng ka-pamilyang maysakit, kumalinga ng matanda o umaruga ng sanggol. Kaya nilang iwan ang ibang bagay para makatutok sa isang kaibigan o kamag-anak na nangangailangan ng tulong.



Sino ang tulad mo sa pagpapakita ng pagmamahal? Si Marta o si Maria? Ipagdasal nating sa anumang paraan, lagi nating mahalin ang Diyos at kapwa na may tapat na pagmamahal.

16TH SUNDAY IN ORDINARY TIME C

 
RIVALRY OR REALITY?





At first glance, the story of Martha and Mary seems to be an obvious sibling rivalry (Lk. 10). Each of the women wanted to show Jesus the hospitality of a Jewish home. Jesus was very close to this family and so, often visited when he needed rest from his hectic ministry of preaching and healing.



We easily dismiss Martha as a woman who showed Jesus a merely external hospitality. Preoccupied with food and drink, Martha wanted to fill the physical needs of a tired and hungry visitor. Surely though, Martha’s busy-ness was a product of her deep love for Jesus. She would not enslave herself with these physical preparations if Jesus were not important to her. And Jesus did not demean Martha’s efforts. In the end, the Lord just wanted Martha to be more comfortable, more relaxed in his presence and to welcome him in her heart most of all.



We also easily extol Mary’s as the one who showed Jesus an interior hospitality. What she lacked in culinary expertise, she complemented with an availability and readiness to listen to Jesus’ experiences and stories about his too adventurous life.   She too, loved Jesus that nothing else mattered to her except his presence.  Jesus enjoyed the companionship, the presence and the time Mary lavished on him.



Instead of seeing in the sisters a rivalry, we can see in them a mirror of reality. Each of us shows love in different ways. The attitudes of the two women show our own ways of expressing our love.



Some people, while not physically or verbally expressive, show love through actions. Many parents are quiet but they work in the fields the whole day to feed, clothe, and send the children to school. Some children are not cuddly but happily help in the house or in the business to ease their parents’ pain. Many people who work in faraway lands cannot hug or kiss their families as much as they want to, but surely their sweats and sacrifices say it all.



There are of course, people who are more expressive of affection. They can verbalize their feelings. They can make others feel their nearness, their support, their care. They can spend time caring for the sick, attending to the elderly, baby-sitting children. They can afford to leave behind many tasks so that they can focus on a single friend or relative that needs their help.



With whom do we identify when it comes to showing love? With Martha or with Mary? Let us ask the Lord that in our own way of loving, we may focus on him and on our loved ones with sincere love.


Wednesday, July 6, 2016

IKA-15 LINGGO NG KARANIWANG PANAHON K


PAANO MAGING MABUTING SAMARITANO?



May mga ideya tayo ng isang “mabuting Samaritano.” Ina-announce sa radyo na nagsauli ng nawawalang bag ang isang “mabuting samaritano.” Natutuwa ang isang ampunan na may nag-donate na “mabuting samaritano” na ayaw magpakilala.

Sa Mabuting Balita ngayon (Lk 10), talagang may ginawang mabuti ang samaritano. Tumulong siya sa isang nangangailangan. Ginamit din niya ang kanyang salapi para isang naghihirap. Pero bago dumating ang samaritano, may dumaan pang dalawang Hudyo na mabubuti namang tao.

Dumaan ang isang pari na laging relihyoso at paladasal. Dumaan din ang Levita na laging nasa Templo. Dumaan silang pareho. Nakita nila ang taong duguan at sugatan. Bilang mga tao din, tiyak naawa sila sa binugbog at ninakawan.  Tiyak nabagbag ang kanilang damdamin sa pagkakita sa isang naghihirap. Pero tumawid sila sa kabilang kalsada dahil marami pang dapat asikasuhin.

Dito kakaiba ang samaritano. Hindi lamang niya nakita ang sugatang tao. Hindi lamang nakaramdam siya ng damdamin sa kanyang puso. Ang sabi ni San Lukas “nakaramdam siya ng habag” (v. 33). Ano ba itong habag? Paano nagiging “mabuti” ang samaritano dahil lamang sa habag?

Ang habag ay awa-na-may-kilos. Katulad ito ng awa ng Diyos kasi hindi lamang damdamin, hindi lamang salita, hindi lamang mabuting hangarin, hindi lamang magandang intensyon. Ang habag ay pagkilos para tunay na ipakita ang iyong pagka-awa. Kahit hindi nagsasalita, ang samaritano ay tumigil, pinunasan ang mga sugat, binuhat ang lalaki, at inihanap ng matutuluyan. Walang drama, walang ingay.

Araw-araw, maraming sugatang mga tao na kasalamuha natin, at tiyak mas nagdurugo, luhaan, at sugatan kesa sa atin. Iyong iba, kailangan lang ng makikinig sa problema nila. Iyong iba, kailangan naman ng salitang pampalakas loob. Meron din namang ang kailangan ay ngiti ng kaibigan, tapik sa balikat, o yakap na pampaalis ng pangungulila at kalungkutan.

Nararamdaman mo bang tinatawag ka ng Panginoon na maging mahabagin? Inaanyayahan ka ba niyang ipakita ang iyong awa-na-may-kilos?  Hilingin natin sa Espiritu Santo na bigyan tayo ng tapang na maging mabuting samaritano sa kapwa tao natin ngayong linggong ito.

15TH SUNDAY OF ORDINARY TIME C


WHAT MAKES A GOOD SAMARITAN?



We have classic ideas about a “Good Samaritan.” Radio stations announce that a “good samaritan” returned a lost bag to its rightful owner without getting anything from the find.  A charitable institution reports about a “good samaritan” making a big donation while remaining anonymous.

In the Gospel today (Lk 10), the Good Samaritan really performs a good work. He personally helps somebody in need. He also uses his resources to help, by paying for the upkeep of the needy person.  But before the Samaritan comes into the picture two other righteous Jews pass by.

There was the priest, who was always religious and pious. There was the Levite who was always present in the Temple.  They passed by. They saw the wounded, dying man by the side of the road. As human beings perhaps they felt pity for the robbery victim. Im sure they were touched at the sight of a suffering fellowman. But they had other things in their mind and so they need to quickly go away.

But the Samaritan was different. He didn’t only see the bloody mess the man was in. He didn’t only feel something in his heart. The gospel said he “felt compassion” (v. 33). What is this compassion? And why did it make the samaritan stand out among that day’s passersby and thus become “good”? 

Compassion is mercy-in-action.  It is like the mercy of God for it is not mere feeling, not mere word, not only good intention, not just a burning desire to help.
 Compassion means acting so as to manifest your love. Without saying a word, the Samaritan stopped on his tracks, bound the wounds of the man, lifted him up in his own animal, and sought a place for him to stay and to heal.  Nothing grandiose, nothing dramatic.

Everyday, we encounter wounded people, yes, more wounded than us. Some of them need someone who will listen to their story. Others need an encouraging word after a disastrous experience. Still a person may need just a smile or a tap on the shoulder or a friendly hug to feel less alone and unhappy.

Is the Lord asking you to have compassion? Is he inspiring you to show your mercy-in-action? Let us ask the Holy Spirit to give us the boldness to be a good samaritan to someone this week.

Wednesday, June 29, 2016

IKA-14 NA LINGGO SA KARANIWANG PANAHON K

-->
GABAY SIYA SA ATING LANDAS






Ang tawag ng Mabuting Balita ngayon (Lk 10) ay sumunod sa Panginoon sa misyon ng pagliligtas ng mga tao para sa Kaharian ng Langit. Kaya, ang magdasal para sa marami pang mag-aani sa anihan ng Panginoon ay laging napapanahon (v 2). Magdasal pa tayo lagi para mas maraming mga tao, mga pari o madre, misyonero, babae at lalaking binyagan, mga kabataan at mga pamilya, na magnais tumugon na mag-alay ng sarili sa pagmamahal sa Diyos at sa kabutihan ng kapwa. Kapag nagdarasal tayo para sa bokasyon, sarili natin ang ating ipinagdarasal.



Pero ano nga ba ang ginagawa ng Diyos sa mga taong tinatawang niyang sumunod sa kanya at gumanap ng isang misyon? Kalimitan, ayaw ng mga taong tumugon kasi ang naiisip nila ay ang hirap, ang pagsubok at ang mga balakid sa paglilingkod. Pero sinasabi sa atin ngayon na kumikilos ang kapangyarihan ng Diyos sa mga taong tumutugon sa ispesyal na misyon ng kanilang buhay.



Ilang beses na nabasa natin sa Mabuting Balita “saanmang lungsod… saanmang tahanan kayo pumasok…” Ano ba ito? Binibigyan ni Hesus ang mga alagad ng lakas at tapang na “pumasok” sa anumang lugar o anumang situwasyon na naghihintay sa kanila.  Sinasabi niyang laging kasama siya sa misyon nila, at hindi siya tatalikod sa kanila.



Kapag sumusunod tayo sa tawag ng Diyos, sa isang mabuting gawain o misyon, hindi ba’t talaga namang nagbubukas ang pintuan para sa atin? Hinihipo ng Panginoon ang pusong mga tao upang tanggapin tayo. Hinihipo niya ang puso nila upang ibahagi din sa atin ang mga biyayang kailangan natin.



Saanman tayo pumasok, tahanan o lungsod, ang kapayapaang dala natin ang siyang matatanggap din natin (v 5). Saanman tayo pumasok, inumin at pagkain, ibig sabihin, anumang kailangan natin, ay hindi kukulangin (v 7).   Saanman tayo pumasok, pati ang maysakit ay makakaramdam ng ating presensya (v 9); dahil tayo ay mga kasangkapan ng paghilom at pagpapagaling.



Nararamdaman mo ba ang tawag ng Diyos para sa ispesyal na misyon ng buhay mo? Hindi kailangang malaking misyon, basta anumang misyon para sa pag-ibig at paglilingkod sa kapwa – pamilya, kaibigan, kapitbahay, katrabaho. Magdasal ka para sa biyayang tanggapin ito. Huwag matakot o mag-atubili. Saanmang lugar o situwasyon ka papasok, nandoon si Hesus na kasama mo. Sa katunayan nandoon na siyang naghihintay sa iyo para tulungan kang magtagumpay at maging tapat.